Ik ben Cliff

Lees mijn verhaal

Ik ben Cliff

Het is belangrijk om vooruit te kijken

Nieuwe technologie en mooie digitale oplossingen horen bij mij. Ik maak er veel gebruik van, omdat ze mij helpen in m’n revalidatie. Daardoor boek ik nu nog steeds vooruitgang en maak ik stappen voorwaarts. Daar ben ik echt trots op, alhoewel het wel langzaam gaat.

Na mijn studie Luchtvaart- en Ruimtevaarttechniek aan de Technische Universiteit Delft heb ik een tijd in Nederland gewerkt. Ik wilde verder in de luchtvaartindustrie en zag een advertentie voor een baan in Londen. Ik heb geschreven en mocht op gesprek komen. Voor de zekerheid ben ik nog een keer gaan praten, omdat een verhuizing naar Londen een grote stap was. Rond m’n dertigste vertrok ik. Ik woonde vlakbij het vliegveld, waar ik als projectleider werkte bij een bedrijf dat onder meer hard- en software ontwikkelt voor zwarte dozen. Dat heb ik ruim zestien jaar met veel plezier gedaan.

Op een avond ging ik naar bed, er was niets aan de hand, maar ‘s nachts kreeg ik die beroerte. Daar heb ik zelf niets van gemerkt. Toen ik de volgende dag niet op m’n werk verscheen, kwam een collega naar me toe. Ze heeft direct de ambulance gebeld en ik werd naar een ziekenhuis gebracht, maar ook daar weet ik niets meer van. Langzaam kwam ik bij bewustzijn, maar ik kon niet praten en minder bewegen. Mijn ouders besloten om tijdelijk in mijn appartement in Londen te gaan wonen. Dat is heel belangrijk voor me geweest. Mijn broer was ondertussen bezig om mij naar Nederland te halen. Dat was nog niet zo makkelijk …

“Van mijn beroerte kan ik me niets herinneren”

Na een half jaar lukte het en kon ik naar een revalidatiecentrum in Utrecht. Sinds twee jaar woon ik bij Siza en revalideer ik natuurlijk verder. Toen ik nog niet kon praten, gebruikte ik de spraakcomputer op m’n iPad om te kunnen communiceren. Dan tik ik in wat ik wil zeggen en wordt het voorgelezen. Dat is erg fijn, want zo kun je toch aangeven wat je wilt. Een logopediste helpt me om beter te leren praten en te eten. Nu gebruik ik m’n spraakcomputer alleen nog als ik moe ben of als ik met m’n vader praat. Hij is slechthorend en door de iPad kunnen we toch met elkaar praten. Ik krijg sondevoeding, want eten of drinken wil nog wel eens in m’n longen terechtkomen in plaats van in m’n maag. Ik merk dat het eten van vast voedsel ook steeds beter gaat. Vanavond eet ik voor de tweede keer met de andere bewoners. Het is leuk om ze te spreken, maar dat ik nu ook vast voedsel kan mee eten is echt fijn.

Het is belangrijk voor me om in beweging te blijven en ik zit bijna elke dag op het fietsapparaat. Daarnaast krijg ik fysiotherapie en ga ik één keer per week zwemmen. Mensen van Siza helpen me met in en uit bed gaan en douchen, maar ook dat probeer ik steeds meer zelf te doen en dat lukt heel aardig. We hebben samen ontdekt hoe ik met het openbaar vervoer kan reizen. Eerder ging ik altijd met een taxibusje. Met m’n elektrische rolstoel ben ik erg handig en ik ben nu al een paar keer alleen naar mijn zus in Utrecht en m’n ouders in Twente getreind. Ik vind het belangrijk om zo zelfstandig mogelijk te zijn. Handige apps, zoals GoOV, maken dat makkelijker. Ik kan van tevoren m’n reis uitstippelen en ga wanneer ík wil. Het reizen kost wel veel tijd, maar dat ik het nu zelf kan, is een overwinning!

“Ik vind het belangrijk om zo zelfstandig mogelijk te blijven”

Ik werk nog steeds voor mijn Engelse werkgever, nu als tester van de software. Dat doe ik vanuit huis. Daarom staan er twee laptops op tafel en heb ik drie mobiele telefoons. Die nieuwe technologie maakt dat ik kan blijven werken. Als dat niet had gekund, zagen m’n dagen er heel anders uit. Ik heb een contract voor tien uur per week en alle uren die ik meer werk, krijg ik per uur uitbetaald. Samen met Siza zoek ik naar extra werk in Nederland, want nu zit ik veel alleen binnen. Ik hoop dat ik mijn talenten ook voor een Nederlands bedrijf kan inzetten én ik vind het leuk om buiten de deur te werken. Dan ontmoet je andere mensen en kom je in nieuwe situaties. Ik ga twee keer per week zelf naar Atelier 23 om daar te tekenen. Dat vind ik erg leuk om te doen en vooral de fijne technieken met potlood gaan me goed af. Zoals je ziet, verveel ik me niet.

Mijn kracht is om positief te blijven, vooruit te kijken en te proberen de kansen te pakken die op m’n pad komen. Ik ben nu bijvoorbeeld bezig met de aanvraag voor een hulphond. Zo’n hond helpt me om nog zelfstandiger te kunnen leven én het lijkt me ook wel gezellig om een hond in huis te hebben!

Lees onze verhalen

Ik ben Ellert-Jan

Lees het verhaal van Ellert-Jan

Mijn leven is in 2007 compleet veranderd. Op 13 mei kreeg ik bij de voetbal – mijn grote passie – een CVA. Na een intensieve revalidatieperiode kan ik nu weer veel zelf, al is alles anders dan daarvoor.

Lees het verhaal van Ellert-Jan

Ik ben Chantal

Lees het verhaal van Chantal

"Als je me 9 jaar geleden had gezegd dat ik nu hier zou werken, had ik je vierkant uitgelachen! Soms moet je in het diepe springen om ergens te komen."

Lees het verhaal van Chantal

Rendertime:0.108seconds