Ik ben Richard

Lees mijn verhaal

Ik ben Richard

Als ik iets wil, dan lukt het me

Misschien waren er wel eerder aanwijzingen voor, maar eigenlijk heb ik nooit ergens last van gehad. En die dag ook niet. Toen ik wakker werd, was er niets aan de hand. Ik moest naar m’n werk, dus ik stond op. En toen was ik m’n evenwicht helemaal kwijt, ik zwalkte door de kamer en liep gewoon tegen de muur aan. Oh ja, en ik zag alles dubbel.

Toch ben ik gewoon in de auto gestapt, want m’n baas zou niet blij zijn als ik te laat kwam. Ik was echt een goede uitbener. Ik werkte hard en kon veel meer werk verzetten dan m’n collega’s. M’n baas was tevreden en ik ook, want ik kreeg per stuk betaald in plaats van per uur. Op de snelweg ben ik maar weer omgekeerd, want het was echt gevaarlijk. Ik ging nooit naar de dokter, maar toen ‘ie me zag, stuurde hij me direct door de Eerste Hulp. En toen kon ik direct vier weken blijven. Ze dachten aan Lyme of aan de gekkekoeienziekte, want ik had nogal veel met koeien te maken, haha. Maar het was dus multiple sclerose (MS).

Dat was in 2003. Ik kwam net uit de afkickkliniek. Ik wilde m’n leven weer op de rit krijgen, want eerlijk is eerlijk, een beetje crimineel was ik wel. Maar toen ik hoorde dat ik MS had, zat ik zo weer aan de drank en aan de drugs. Ik vluchtte erin … Zelfmedicatie noemde ik het, want ik gebruikte cocaïne omdat ik altijd moe was. Na een lijntje kun je de hele wereld aan. En wiet had ik nodig om te ontspannen, want m’n lichaam was altijd verkrampt. De medicijnen die ik nu krijg om de gevolgen van MS onder controle te houden, werken hetzelfde: ik krijg spierontspanners op recept en de eerste ampul vitamine D die ik nam, voelde hetzelfde als een lijntje cocaïne. Het grote verschil is dat m’n medicatie nu gereguleerd is en me niet meer kapot maakt. Da’s wel een verbetering, ja.

Je hersens zijn de computer van je lichaam

Inmiddels weet ik behoorlijk wat af van MS. Ik lees er veel over op internet. Multiple betekent ‘meerdere’ en sclerose ‘littekens’. Als je MS hebt, ontstaan er ontstekingen in je hersens en in je ruggenmerg. Die ontstekingen worden littekens en die littekens zorgen ervoor dat je lichaamsfuncties afnemen. Dan kun je ineens niet meer voelen of je ruikt niets meer. Bij mij is het tot nu toe gelukkig steeds hersteld, al krijg je wel een klap van zo’n ontsteking. Het is daarna niet meer hetzelfde als daarvoor. Ik zeg altijd: je hersens zijn de computer van je lichaam, dus die moeten niet kapot gaan.

Ik werk niet meer, ben hele dagen bij huis. In dit appartement woon ik nu acht jaar. Eerst had ik een flat hier tegenover, maar daar kon ik niet blijven met die MS. Dit huis is rolstoelvriendelijk en er is een lift. Op zich is het wel fijn dat ik in dezelfde buurt ben gebleven, maar eerlijk gezegd heb ik niet veel contact met buren. Mijn vader en moeder hebben altijd veel voor me gedaan, maar zij kunnen ook niet alles. Wat gebeurt er als ze er niet meer zijn? Daarom kwam er op een gegeven moment een ambulant begeleider van Siza bij me. Zij bracht orde, want zelf kon ik dat niet meer. Ze hielp me met de post en de financiën en regelde huishoudelijke hulp en een scootmobiel. Een paar jaar geleden woog ik namelijk nog 150 kilo, dat was ook niet zo best. Toen de huisarts zei dat ik diabetes type 2 had, was dat de druppel. Ik ben in vier jaar zestig kilo kwijtgeraakt door veel minder te eten en te sporten. Daar ben ik wel trots op.

Sinds een jaar of drie komt Chantal regelmatig langs. Zij is participatiecoach bij Siza en samen werken we eraan om mijn netwerk te vergroten. Na de laatste keer afkicken heb ik ook al het contact met m’n ‘vrienden’ van vroeger verbroken. Die schepen heb ik achter me verbrand, maar nu heb ik niemand meer om me heen. Dat is wel moeilijk … Chantal heeft contacten met mensen en organisaties in de wijk. Ik heb al op verschillende plekken vrijwilligerswerk gedaan, ging sporten of naar dagactiviteitencentra. Dat is best leuk, maar ik heb er nog geen vrienden aan overgehouden. Maar ja, we zoeken samen gewoon verder!

Willen en kunnen zijn twee verschillende dingen

Het afgelopen jaar is er veel positiefs gebeurd. Ik ben uit de schuldsanering, heb m’n rijbewijs terug en na lang sparen kon ik een autootje kopen. Omdat ik al acht jaar niet meer met justitie in aanraking ben gekomen, kon ik die ook gewoon verzekeren. Mooi hè?! Ik ben automonteur, dus met dat onderhoud komt het wel goed. En Siza heeft me gevraagd als ervaringsdeskundige. Ze willen mensen met MS nog beter ondersteunen en daar mag ik hen bij helpen. Ik ga zelfs een opleiding doen! Eigenlijk komen er nu twee dingen bij elkaar: mijn kennis over MS komt van pas én ik leer mensen kennen met MS. Wie weet, houd ik er vrienden aan over. Ik merk dat ik de afgelopen tijd assertiever ben geworden en veel meer zelf kan. Mijn MS is rustig en ik sta zelf steviger in het leven. Nu is het echt tijd om naar buiten te gaan en m’n plek daar weer te vinden.

 

Lees onze verhalen

Ik ben Willem

Lees het verhaal van Willem

Twee jonge kinderen, een eigen huis en een goedlopend koeriersbedrijf waar ik mijn hart en ziel inlegde. Dát was mijn leven voor die verschrikkelijke 7 december 2005. Ik werd aangereden en vanaf dat moment was niets meer hetzelfde…

Lees het verhaal van Willem

Ik ben Maaike

Lees het verhaal van Maaike

Drie jaar geleden verhuisde ik van een woonlocatie van Siza naar mijn eigen appartement. Ik heb me er goed op voorbereid en samen met mijn ouders heb ik m’n nieuwe huis ingericht. Het is nu echt míjn plek!

Lees het verhaal van Maaike

Rendertime:0.106seconds(Logging enabled)