Ik ben Senna

Lees mijn verhaal

Ik ben Senna

Ik heb nu vertrouwen dat ik het kan

Dinsdag is m’n vrije dag, maar alle andere werkdagen ben ik bij de Lunterse Boer te vinden. Overdag zijn we met z’n allen druk bezig met de mise-en-place. ’s Avonds help ik mijn collega Jos met het opmaken van de desserts. Mooie kunstwerkjes maken vind ik het allerleukste om te doen!

Ik ben twintig jaar en in de keuken ben ik helemaal op m’n plek. Het heeft wel lang geduurd voor ik daar achter was. School was niet mijn favoriete bezigheid. Ik heb altijd op het speciaal onderwijs gezeten door mijn verstandelijke beperking en autisme. Een heleboel dingen kon ik wel, maar school lukte gewoon niet. Dat vond ik echt wel moeilijk. Ik wilde net zo zijn als alle andere kinderen … Je ziet aan de buitenkant niets aan me, maar in m’n hoofd is het soms zo’n chaos. M’n medicijnen en alle mensen die om me heen staan, helpen me goed.

Op school vond ik de kooklessen altijd al leuker dan alle andere lessen. Toen ik dus op snuffelstage ging, zocht ik een plek in de horeca. Ik dacht: als ik ga werken, gaat het misschien wel beter. School had contacten met lunchrooms waar mensen met een beperking werken. Dat wilde ik niet. Ik wilde gewoon zijn, in een gewoon restaurant werken, tussen gewone mensen. Mijn moeder is toen gaan bellen met ongeveer alle restaurants in Lunteren en omgeving, maar niemand wilde me hebben. Dat ben ik inmiddels wel gewend helaas. Uiteindelijk kwam ik bij Hotel Belmont in Ede terecht. Chef Arjen heeft me alle kneepjes van het koksvak geleerd.

“Werken in een normaal bedrijf was niet mogelijk, dacht ik”

Werken bij Belmont was een droom! Ik draaide eindelijk mee in de gewone maatschappij. Er gingen deuren voor me open in plaats van dicht. Ik bloeide er echt op, m’n ouders zagen dat ook. Mijn gevoel van eigenwaarde groeide, ik telde mee! Voor mij was dat een waardevolle periode. Helaas ging ook daar de deur weer dicht, want door een grote reorganisatie kwamen chef Arjen en ik op straat te staan. Ik moest weer terug naar school. Wat voelde ik me verloren … Ik liep daarna stage bij een zorgboerderij en bij lunchroom De Rozerie in Barneveld. Daar werken ook mensen met een verstandelijke beperking. Het was leuk, maar heimwee naar Belmont had ik wel.

Toen werd ik achttien en ging ik van school. Ik kreeg een indicatie voor dagbesteding in de horeca, maar op zo’n plek moet je lang wachten. M’n moeder zag het echt niet zitten om me steeds thuis te hebben. Zij zegt altijd: “Opgeven is geen optie. Schouders eronder en doorgaan.” Daar ben ik het wel mee eens, hoor. Mijn moeder ging weer schrijven en bellen en we waagden de gok ook bij hotel de Lunterse Boer. Nee heb je, ja kun je krijgen, toch? Ik mocht op gesprek komen. Samen met m’n moeder ging ik er heen, netjes aangekleed, want het is er echt chique! De borden zien er prachtig uit, echt haute cuisine! En ja, daar werk ik nu zelf aan mee. Daar droom je toch van?!

In het begin wisten alleen chef Sander en de souschef van mijn beperking. De anderen niet. Na drie maanden proefdraaien mocht ik bij de Lunterse Boer blijven. Dat gevoel was onbeschrijfelijk, ik was zó blij! Ik heb jaren geworsteld en steeds gedacht dat werken in een normaal bedrijf niet mogelijk was. En nu is het toch gelukt! Na die proefperiode heb ik de anderen ook verteld over mijn beperking. Ik vind het nu makkelijker om erover te praten, ik heb het geaccepteerd. De afgelopen jaren heb ik echt veel geleerd. Ik ben gegroeid en heb veel meer zelfvertrouwen gekregen.

"Door mijn werk in de keuken groeide mijn zelfvertrouwen"

Zonder hulp van anderen was ik nooit zover gekomen. M’n moeder kent me heel goed en doet veel voor me. Ik heb ook een soort van ‘tweede moeder’: Corrie van Siza. Ik ken haar nu ongeveer vijf jaar en ze komt elke dinsdag bij me. We praten veel en ze heeft me geleerd om voor mezelf op te komen en grenzen te stellen. Dat is heel belangrijk. Corrie hielp me met schrijven, lezen en rekenen en leerde me pinnen en reizen. Nu hebben we het meestal over de Lunterse Boer en dingen waar ik daar tegenaan loop of ik bespreek met haar dingen die ik niet met mijn moeder wil bespreken, haha. En op zaterdag komt Giancarlo van Siza altijd. Met hem doe ik ‘mannendingen’: we gaan samen ergens heen of we kijken een Dvd’tje.

Ik ben trots op wat ik zelf en met hulp van andere mensen bereikt heb, voor mijn gevoel is dit het hoogtepunt. Natuurlijk hoop ik dat het nog verder doorgaat: wie weet vind ik een leuk huis waar ik samen met andere jonge mensen kan wonen en komt er een keer een eigen autootje … Vroeger dacht ik wel eens: konden mensen mijn beperking maar zien aan de buitenkant. Nu sta ik sterker in m’n schoenen en denk ik daar gelukkig heel anders over!


 

 

Lees onze verhalen

Ik ben Petra

Lees het verhaal van Petra

Ik heb altijd moeite gehad mee te komen in de ‘normale’ wereld. Ik leefde met depressies en de band met mijn familie werd minder goed. Inmiddels woon ik op een fijne plek, heb ik een leuke baan, sport ik en is ook de band met mijn ouders stukken beter!

Lees het verhaal van Petra

Ik ben Sharon

Lees het verhaal van Sharon

En ik heb van alles te doen: ik werk op het activiteitencentrum hier in de buurt. En ik geef ook rondleidingen! De dinsdagochtend vind ik extra leuk, want dan help ik kinderen op een basisschool.

Lees het verhaal van Sharon

Rendertime:0.101seconds(Logging enabled)