Ik ben Miriam

Lees mijn verhaal

Ik ben Miriam

Pijnvrij dankzij sporten

1997 is achteraf best een bijzonder jaar geweest, waarin veel veranderde. Ik heb Spina Bifida, ook wel open rug genoemd. In 1997 haalde ik mijn LEAO-diploma en kreeg ik een appartement in een woonlocatie van Siza op Het Dorp. Daar ging ik aan het werk in de bibliotheek. En ik leerde er mijn man Koen kennen. In 2010 zijn Koen en ik verhuisd naar een ander appartementencomplex van Siza. We wonen hier heel fijn. We hebben ons eigen appartement en we kunnen hier 24 uur per dag, 7 dagen in de week een beroep doen op Siza. ’s Avonds schuiven we samen met andere bewoners gezellig aan voor de warme maaltijd in de gezamenlijke woonkamer. Op dit moment heb ik mijn leven aardig op de rit. Dat is wel anders geweest.

In 2007 kreeg ik namelijk enorme buikpijn. Na veel onderzoeken concludeerden de artsen dat ik het prikkelbare-darmsyndroom (PDS) heb en daar is geen behandeling voor. ‘Je moet er maar mee leren leven.’ In 2013 werd het heel heftig. Vijf maanden lang heb ik extreme buikpijn gehad. Ik slikte zestien tabletten per dag en ik kon nog geen vijf minuten zitten of ik schreeuwde het al uit van de pijn. Dan ging ik maar weer liggen. Ik heb vaak gedacht ‘voor mij hoeft het niet meer’. Ook voor Koen was dit een hele zware periode. Hij is toen een enorme steun voor mij geweest, net als mijn ouders, mijn zus en de begeleiders van Siza.

“Ik merkte al heel snel dat sporten letterlijk wonderen voor mij doet”

Die loodzware periode heeft vijf maanden geduurd. Gelukkig werd het langzamerhand beter. Daarna kwam het sporten in beeld. Bij ons in het appartementencomplex staan hometrainers in de sporthoek bij de lift. Ik heb er vaak naar gekeken en dacht dan ‘wat moet je daar nou mee’. Toch ben ik op een dag op de handbike-hometrainer gaan fietsen. Dat gaf me een enorme kick, dus ik bleef dat doen. De begeleiders stimuleerden me daarin. Zo’n twee jaar geleden vroeg een begeleider van Siza of ik wilde sporten bij een sportschool. Daar was een aantal plekken beschikbaar voor mensen van Siza. Hoewel ik me afvroeg of het wel iets voor mij was, besloot ik toch mee te doen. Ik merkte al gauw dat sporten letterlijk wonderen voor mij doet. Al heel snel werd de buikpijn minder en in overleg met de artsen heb ik de medicatie afgebouwd.

Ik gebruik nu bijna geen medicijnen en ik heb praktisch geen buikpijn meer. Sporten is gezond en ik vind het heel leuk om te doen, ook voel ik me stukken zelfverzekerder. Ik sport zo’n drie keer in de week op de sportschool. Ook fiets ik graag buiten. Als het mooi weer is, trek ik er met mijn handbike op uit. Als het even kan, gaat Koen ook mee in zijn elektrische rolstoel. De eerste paar keer ging mijn begeleider mee, zodat ik de weg wat beter leerde kennen. Zo kreeg ik steeds meer vertrouwen, waardoor ik telkens verder kan fietsen.

Heel fijn vind ik het dat de begeleiders van Siza mij ondersteunen en telkens stimuleren. Ze denken echt mee. En lukt iets niet, dan kijken we samen hoe we het toch voor elkaar kunnen krijgen. De aanschaf van mijn eigen handbike bijvoorbeeld. Dat was best lastig, maar samen met Siza heb ik er op Marktplaats eentje gevonden die precies bij mij past. Daardoor kan ik nu bij mooi weer ook heerlijk buiten fietsen.

“Er is altijd licht aan het eind van de tunnel”

Hoe zwaar het ook is, er is altijd licht aan het eind van de tunnel. Deze levenshouding heeft me door die loodzware tijd van heftige buikpijn heen geholpen. Om toch iets positiefs te halen uit die negatieve periode heb ik er een boek over geschreven. Dit boek Hoe Miriam is gekomen tot wie ze nu is na vijf maanden ziekbed geef ik in eigen beheer uit. Schrijven vind ik erg leuk. Samen met een schrijfcoach ben ik bezig met een nieuw boek. Mijn droom is dat er ooit nog eens een boek van mij in de boekhandel ligt.

Lees onze verhalen

Ik ben Cliff

Lees het verhaal van Cliff

Van het moment zelf en de periode daarna herinner ik me niet veel. Ik weet wel dat ik na mijn beroerte langzaam bij bewustzijn kwam in een Londens ziekenhuis. Mijn leven is nu anders dan toen, maar ik blijf vooruit kijken!

Lees het verhaal van Cliff

Ik ben Thom

Lees het verhaal van Thom

Mijn naam is Thom, ik ben 47 jaar en werk als chauffeur. Door mijn handicap en ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven ben ik behoorlijk depressief geweest. Gelukkig besefte ik dat het anders moest.

Lees het verhaal van Thom

Rendertime:0.102seconds