Ik ben Rineke

Lees mijn verhaal

Ik ben Rineke

Letterlijk en figuurlijk handen tekort

Bij ons thuis is het een drukte van belang: kinderen lopen in en uit, mijn man Martijn werkt vijf dagen en zelf werk ik sinds kort weer twee ochtenden. Ieder kind heeft een eigen ritme en ‘gebruiksaanwijzing’. Het duurde een tijd voor we die kenden én er op de juiste manier mee om konden gaan. En eerlijk is eerlijk, we blijven er mee bezig. Ondersteuning van professionals helpt. Zij bieden die extra handen die ik meer dan nodig heb.

Op m’n 22e werd de oudste geboren, een mooi meisje. Omdat het de eerste is, vind je alles ‘gewoon’, ook al huilde ze veel en sliep ze slecht. Daarna kwamen er nog drie jongens. Pas dan zie je wat er anders gaat. Onze oudste zoon Elwin ontwikkelde zich als baby supersnel: toen hij elf maanden was, klom hij al over het traphekje heen. Bij de derde, viel het ons op dat hij niet zo’n blij mannetje was. Als moeder is dat echt moeilijk, je wilt je kind zo graag gelukkig maken. Bij Niels slaagden we daar niet in. Manuel, de jongste, is pas vijf en is nu al een echt boefje. Laatst bracht de politie hem thuis, omdat hij samen met een vriendje in de bus wilde stappen naar een pretpark. Enige ondernemingsdrang kun je hem niet ontzeggen!

Bij Niels waren er achteraf bezien wel eerder aanwijzingen voor zijn autisme. Die diagnose kwam pas toen we op de basisschool onze zorgen uitten over zijn ontwikkeling. Via de intern begeleider, de schoolarts en Jeugdzorg kwamen we uiteindelijk bij een medisch kinderdagverblijf terecht. Daar werd inderdaad een stoornis in het autistisch spectrum vastgesteld. Natuurlijk is dat confronterend… Wat ik mooi vond, is dat ik na een aantal weken een veel meer ontspannen gezichtje en zelfs een lach op z’n snoetje zag.

“Ik hou ontzettend veel van al mijn vier kinderen, maar het is ook loeizwaar”

Een tijdje later ging Niels naar het speciaal basisonderwijs hier in de stad. Op een gegeven moment werd hij thuis agressief. Het was niet meer veilig voor Niels zelf en ook niet voor de andere kinderen. Met pijn in ons hart kozen we toen voor een opname. Een half jaar was Niels doordeweeks van huis. Op dat moment, in 2012, kwam ook Siza in beeld. We kregen hulp van Jantine, een opvoedkundig ondersteuner. Aan haar hebben we zo’n goeie gehad! Ze heeft me veel geleerd over hoe je met kinderen met autisme om kunt gaan. Het spiegelen was ook erg waardevol. Jantine vroeg me vaak: “Waarom doe je de dingen zoals je ze doet? Zijn er nog andere mogelijkheden?” Ze observeerde en gaf ons als gezin handvatten om verder te komen.

Met Niels zitten we nu in relatief rustig vaarwater, maar ook de andere kinderen hebben al heel wat meegemaakt. Elwin kreeg een paar jaar geleden problemen op school en bleek ADHD te hebben. Het instellen van zijn medicijnen liep niet erg soepel. Dat had zelfs een tijdelijke opname en overplaatsing naar het speciaal basisonderwijs tot gevolg. Nu zijn die medicijnen goed en weten we wat voor hem de juiste aanpak is. Sinds een paar maanden gaat hij zelf met de bus naar het regulier voortgezet onderwijs. Dat vind ik zo knap, hoewel het zoeken blijft. Onze dochter kreeg boze buien en angsten. In gesprekken met een kinderpsycholoog en -psychiater werden trekken van PDD-NOS en een angststoornis vastgesteld. Ze woont nu een aantal dagen per week bij een ‘netwerkpleeggezin’ en we krijgen in huis begeleiding voor haar, ook voor Elwin en Niels trouwens.

“Het is balanceren tussen draagkracht en draaglast”

In november 2015 barste de bom: ik merkte aan alles dat ik het zelf niet meer kon bolwerken. Ik kwam letterlijk en figuurlijk handen tekort, dingen liepen uit de hand. De kinderen konden niet meer met elkaar in één ruimte zijn, het was de hel op aarde. Ik ben direct met Jantine gaan praten. Zij kwam met een oplossing: er zijn nu drie middagen per week praktische gezinsondersteuners (PGO’ers) van Siza in huis om mij en het gezin te ondersteunen. Dat helpt zoveel! Ik zat echt tegen een burn-out aan… Nu krijg ik weer meer grip op het (gezins)leven. Ik ben heel bewust twee ochtenden per week in een stoffenwinkel gaan werken, gebruik slaapmedicatie, heb - eindelijk - hulp in de huishouding, Martijn is meer thuis en doordat de PGO’ers er zijn, kan ik ook sporten. Het is steeds balanceren tussen draagkracht en draaglast.

Het is fijn dat we in overleg met de hulpverleners om ons heen kunnen kijken wat er nodig is en dat ze daar dan op inspelen. Ik hou ontzettend veel van al mijn vier kinderen, maar het is ook loeizwaar. Dat ik Manuel gisteren weer zelf naar bed kon brengen zonder er tegenop te zien, was een grote overwinning!

Lees onze verhalen

Ik ben Petra

Lees het verhaal van Petra

Ik heb altijd moeite gehad mee te komen in de ‘normale’ wereld. Ik leefde met depressies en de band met mijn familie werd minder goed. Inmiddels woon ik op een fijne plek, heb ik een leuke baan, sport ik en is ook de band met mijn ouders stukken beter!

Lees het verhaal van Petra

Ik ben Sharon

Lees het verhaal van Sharon

En ik heb van alles te doen: ik werk op het activiteitencentrum hier in de buurt. En ik geef ook rondleidingen! De dinsdagochtend vind ik extra leuk, want dan help ik kinderen op een basisschool.

Lees het verhaal van Sharon

Rendertime:0.113seconds(Logging enabled)