Ik ben Jeanette

Lees mijn verhaal

Jeanette, Hanna en Horst


Jeanette heeft de regie

We verhuisden vanuit het landelijke Duitsland naar Nederland. Op de eerste plaats voor het werk van Horst, maar ook omdat Arnhem bekend stond om de goede zorg aan mensen met een beperking. Jeannette groeide op in een harmonieus gezin, zo kun je dat wel zeggen. Haar zus en broers betrokken haar bij alles en we hebben zelf altijd veel met haar geoefend, zowel lichamelijk als geestelijk.

Vanaf haar geboorte heeft Jeannette een beperking. Dat heeft natuurlijk z’n invloed op het gezinsleven, maar onze andere drie kinderen hebben sociaal gezien veel van Jeannette geleerd. Tot haar veertiende woonde ze bij ons thuis. De visie op zorg was in die tijd heel anders: kinderen moesten jong wennen aan het wonen in een instelling. Zo ging dat toen. Onze andere kinderen gingen naar de middelbare school en Jeannette vroeg veel aandacht, van hen én van Hanna. Het werd te veel en uit huis plaatsen werd ons aanbevolen. Toen zijn we op zoek gegaan naar een goede woonplek voor Jeannette. We kwamen uit bij een zorginstelling zo’n dertig kilometer van onze woonplaats. Eerst woonde Jeannette daar op een groot instituut, later verhuisde ze naar een woning in de wijk. Ook al was ze op afstand, als ouder voel je je altijd verantwoordelijk voor je eigen kind.

Je voelt je als ouder altijd verantwoordelijk

Jeannette woonde er met veel plezier. We gingen vaak bij haar langs of haalden haar op om thuis, dicht bij de Arnhemse bossen, een weekendje te komen logeren. Horst zat zo’n vijftien jaar in de centrale en regionale cliëntenraad en kon op die manier ook veel voor Jeannette en andere cliënten betekenen. Jeannette heeft het geluk dat veel mensen – net als haar broers en zus – dol op haar zijn, haar graag zien en verder helpen. Ze hoort erbij en daarom vinden we het belangrijk om haar binnen haar mogelijkheden te vragen naar wat zij wil en vindt. En dat kan ze goed laten merken: als het ‘nein’ is, dan is het ook echt ‘nein’. Of we nu Nederlands of Duits met Jeannette praten, ze begrijpt het allebei. En uit haar reactie kunnen de mensen die om haar heen staan heel goed opmaken wat ze bedoelt. We vinden het dus erg belangrijk om mét haar te praten en niet óver haar.

De laatste jaren merkten we dat Jeannette minder goed in haar vel zat. Ze kwam behoorlijk wat aan en gaf op haar eigen manier ook aan dat het haar soms te veel werd. Wij zijn niet meer de jongsten en door het veranderde overheidsbeleid merken we ook wel dat er meer vragen aan mantelzorgers worden gesteld. Toen we hoorden dat er locaties van Siza in onze eigen woonplaats waren, hebben we daar geïnformeerd naar de mogelijkheden. Zo kwam het dat Jeannette dicht bij ons kon komen wonen, dat is zo heerlijk! We halen haar op zondag op en ze kan bij ons met de driewielfiets fietsen of we gaan op de koffie bij haar broers of zus. Dat is geweldig!

Werken op eigen tijd en in eigen tempo

Jeannette komt graag onder de mensen, dus werk is voor haar belangrijk. Ze is op een andere locatie van Siza begonnen met het schoonmaken van speelgoed, koekjes bakken en de was opvouwen. De begeleiders zagen dat er meer mogelijkheden voor haar waren. Toen het project in het Beekhuis startte, leek dat echt wat voor Jeannette. Het Beekhuis is een woonlocatie van Siza waar cliënten de algemene ruimten schoonmaken en koken voor de bewoners. In de keuken voelt Jeannette zich helemaal thuis. Ze werkt er graag. Kijk maar, als we het over de keuken hebben, begint ze te stralen! Het is mooi dat Jeannette de klussen op haar eigen tijd en in haar eigen tempo kan doen. Ze ruimt de boodschappen op, maakt alle potten open en doet de groenten in de pan. Maar als ze bij ons thuis is, laat ze het koken graag aan Hanna over, hoor. Dan is Jeannette vrij!

Ongemerkt zijn de kilo’s er bij Jeannette de laatste jaren afgevlogen. Ze is vijftien kilo lichter en beweegt veel makkelijker. Ze loopt veel in het Beekhuis en gaat de trappen op en af. Het is mooi om te zien dat de begeleiding haar zo goed aanvoelt en haar mogelijkheden en kwaliteiten ziet. Met kleine aanwijzingen doet Jeannette veel zelf. Het is hier rustig en stabiel en daar vaart Jeannette wel bij. In die veilige omgeving kan ze goed aangeven wat ze kan en wil doen. Ze heeft eigen regie en dat is voor haar en voor ons als ouders prachtig om te merken!

Lees onze verhalen

Ik ben Sharon

Lees het verhaal van Sharon

En ik heb van alles te doen: ik werk op het activiteitencentrum hier in de buurt. En ik geef ook rondleidingen! De dinsdagochtend vind ik extra leuk, want dan help ik kinderen op een basisschool.

Lees het verhaal van Sharon

Ik ben Richard

Lees het verhaal van Richard

Het begon al op m’n veertiende: van wat wiet en soms een pilletje tot stevig aan de cocaïne en de drank. Ik werkte als uitbener in een slachthuis en dat ging prima. Totdat ik me op een ochtend écht niet goed voelde. Bleek ik multiple sclerose te hebben…

Lees het verhaal van Richard

Rendertime:0.127seconds(Logging enabled)