Ik ben Willem

Lees mijn verhaal

Ik ben Willem

Ik doe weer helemaal mee

Als ik mijn verhaal vertel, begint de film in mijn hoofd direct te lopen. Veel komt terug. Niet alles, want dingen onthouden is niet meer mijn sterkste punt. Er komen emoties boven, het is ook niet niks wat er gebeurd is… Mijn motto was altijd ‘Niet zeuren, gewoon doorgaan!’ Inmiddels weet ik dat het zo niet werkt. Accepteren wat me is overkomen, lukt me nog lang niet altijd, maar ik heb wel geleerd ermee om te gaan.

Ik stond voor het stoplicht en was op weg naar Den Haag, waar ik een pakketje moest bezorgen. M’n vriendin zat naast me. Uit het niets kwam er een auto de hoek om. De bestuurder was met z’n radio bezig en klapte frontaal achterop. We stapten uit, lichamelijk was er niets te zien. Dachten we … Ik liep verdwaasd over straat. Het enige waar ik aan dacht, was dat pakketje. De achterkant van de auto stond helemaal omhoog. Mijn vriendin vulde het schadeformulier in. Daarna pakten we een andere auto en reden naar Den Haag. Ik had last van m’n nek en hoofd en m’n hele lichaam was stijf, maar we kwamen veilig thuis.

De volgende dag zei de dokter dat ik een whiplash had. ‘OK,’ dacht ik bij mezelf. ‘Dat is dan zo. Dan zet je maar een stapje harder en ga je wat eerder naar bed.’ Want doorwerken zou ik. Daarna begon het: als ik ’s nachts kranten bezorgde, kreeg ik waanbeelden. Lantaarnpalen waren wit, rood en groen. Ik was ontzettend moe en had veel last van stemmingswisselingen. Nu weet ik dat mijn administratie een puinhoop was, maar toen zag ik dat niet. Ik was het overzicht totaal kwijt en ging maar door en door. Na een hersenonderzoek bij de neuroloog hoorde ik dat ik een hersenbeschadiging had, maar nog viel het kwartje niet. Dat gebeurde toen de arts in het revalidatiecentrum zei: “Ik wil je wel helpen, maar dan moet je stoppen met werken.” De grond zakte onder m’n voeten weg. ‘Die man is niet goed,’ dacht ik.

Het ging steeds verder bergafwaarts met mij en mijn bedrijf. Eind 2007 ben ik zelf naar de rechter gestapt om mijn bedrijf failliet te laten verklaren. Ik raakte vrienden kwijt. Mensen snappen niet dat je iets hebt als ze niets aan je zien. Voor jezelf is het al lastig te begrijpen dat je de ene dag wel energie hebt en de andere niet. Laat staan voor anderen… Bij het revalidatiecentrum heb ik veel geleerd: met mijn beperking omgaan, ziekte-inzicht en praktische dingen. ‘Als dat traject klaar is, ga ik gewoon weer verder,’ was mijn idee. Maar ja, de schulden stapelden zich op, ik moest zelfs m’n huis uit. Gelukkig regelde Maatschappelijk werk van het revalidatiecentrum dit huis en kwam ik via de huisarts bij MEE terecht. Een man in een rolstoel hielp me. “Bij mij zie je dat ik een beperking heb, bij jou niet,” begon ‘ie. Pas op dat moment realiseerde ik me dat ik een beperking heb.

Niet meer kijken naar wat gebeurd is, wel naar wat ik nu kan.

Er werd een uitkering aangevraagd, ik moest in de schuldhulpverlening, er werd hulp in de huishouding geregeld en ik kon naar het Centrum voor Niet Aangeboren Hersenletsel van Siza in Teuge. Daar in die rustige omgeving heb ik veel geschilderd. Dat brengt rust in je hoofd. Karin van Siza kwam een paar keer per week bij me thuis om orde op zaken te stellen. Dan kun je pas verder. Als het een chaos is, val je steeds dieper. Daar ben ik van overtuigd. Ik vertrouw Karin en daarom durfde ik zaken aan haar over te laten.

Die uitkering vrat aan me. Het is fijn dat je geld krijgt, maar het past niet bij mij: ik wil het zelf doen. Daarom deed ik allerlei dingen om in het werkproces te raken. Ik ben handig en verzamel veel, dus ik had genoeg om handen. Maar opeens stond de Sociale Recherche voor de deur en werd ik verhoord. Wat ik deed, mocht blijkbaar niet. Het was heel naar en ik heb er een flinke knauw van gekregen, maar ik wilde van mijn uitkering af. Karin schakelde SizaWerk in en via hen kwam ik bij een papierfabriek hier in de buurt terecht. Daar leerde ik weer in een werkritme te komen.

Toen één van mijn oude werkgevers dat hoorde, vroeg hij of ik kranten wilde bezorgen. Dat doe ik zes dagen per week van 4 uur ’s nachts tot 6 uur ’s ochtends. Omdat dat betaald werk is, stopte een deel van mijn uitkering. Mijn neef hoorde dat ik weer kranten bezorg en vroeg of ik voor zijn koeriersbedrijf wil werken. Die kans greep ik natuurlijk met beide handen aan en een paar weken geleden ben ik mijn eigen koeriersbedrijf weer gestart en ik ben van mijn uitkering af!

Als je iemand vertrouwt, durf je ook los te laten.

Gelukkig blijft Karin als ambulant ondersteuner op de achtergrond aanwezig. Dat geeft me rust en zij zorgt dat alles blijft lopen. Dat het nu zo goed gaat, komt doordat het op de rit is. De cirkel is weer rond.

Lees onze verhalen

Ik ben Ellert-Jan

Lees het verhaal van Ellert-Jan

Mijn leven is in 2007 compleet veranderd. Op 13 mei kreeg ik bij de voetbal – mijn grote passie – een CVA. Na een intensieve revalidatieperiode kan ik nu weer veel zelf, al is alles anders dan daarvoor.

Lees het verhaal van Ellert-Jan

Ik ben Maaike

Lees het verhaal van Maaike

Drie jaar geleden verhuisde ik van een woonlocatie van Siza naar mijn eigen appartement. Ik heb me er goed op voorbereid en samen met mijn ouders heb ik m’n nieuwe huis ingericht. Het is nu echt míjn plek!

Lees het verhaal van Maaike

Rendertime:0.127seconds(Logging enabled)