Esther en Giorgio

Lees hun verhaal

Esther en Giorgio

Esther Hutten, gezinscoach Sociaal Domein 

Esther werkt bij Siza als gezinscoach in het Sociaal Domein (bij mensen thuis). Zij begeleidt gezinnen die vastlopen door andere niet-aangeboren hersenletsel, zoals een beroerte of een ongeluk. Esther reageerde op een oproep om extra diensten te draaien op Het Dorp, een locatie waar veel mensen met een lichamelijke beperking wonen en waar ze nog geen ervaring mee had. Esther: ‘Mijn eerste reactie op de oproep was: waarom niet? Zo’n oproep wordt niet voor niet gedaan en we zijn er tenslotte gezamenlijk voor verantwoordelijk dat bijvoorbeeld ook in vakantieperiodes de zorg wordt geborgd. Daarbij zijn de bewoners op Het Dorp een andere doelgroep dan waar ik normaal mee werk, dus het leek me ook wel leerzaam om te ervaren hoe het is om ergens nieuw binnen te komen en het gevoel te hebben niets te weten. Ik ben ontzettend blij dat ik het gedaan heb.

Ik vond het werk op Het Dorp een hele intense ervaring die mij veel heeft gebracht. Ik ben geraakt door de levensverhalen van bewoners. De mensen die ik heb leren kennen, hebben ook een leven met een gezond lichaam gekend. Hun positieve instelling en levensenergie, ik heb niemand horen klagen over dingen die ze niet meer kunnen. Ik heb meer doorzettingsvermogen gezien dan ik zelf denk ik ooit zal hebben.

Ik was onder de indruk van hun positieve instelling en levensenergie

Ik heb bewondering voor de ongelooflijke kracht om mij de kans te geven mijn vaardigheden te oefenen en de open blik waarmee zij mij ontvingen. Ik ervoer een bepaalde nederigheid: zij hebben de kennis en regie en ik heb vooral het lichaam om de ondersteuning uit te voeren. Giorgio bijvoorbeeld, heeft zelf nog maar weinig energie, maar zei mij elke morgen een vrolijk goedemorgen en als ik hem niet verstond doordat hij moeilijk praat, dan nam hij de moeite om het soms meerdere keren te herhalen. Toen ik hem verzorgde was hij degene die, met alle energie dat het hem kost, erop bleef hameren dat ik toch echt het bed omhoog moest zetten. Dan zei hij: ‘je hebt maar één rug en één lichaam en daar moet je zuinig op zijn’. Je gaat dat belang pas inzien als je lichaam niet meer gezond is.
Ik heb veel respect voor deze mensen. Ze laden zich steeds met een open blik weer op voor een nieuw gezicht wetende dat er veel voorbijgangers zijn geweest en nog gaan komen. Ze hebben de (wils)kracht om mij hun kwetsbaarheid te tonen, terwijl ze me enkele minuten daarvoor nog helemaal niet kenden. Het voelt alsof ik veel meer heb gekregen dan gegeven.

Giorgio, bewoner Het Dorp

Giorgio is 45 jaar en woont veertien jaar op Het Dorp. Toen hij 26 was, werd bij hem de chronische ziekte MS vastgesteld. Giorgio ging hard achteruit en binnen drie maanden was hij afhankelijk van anderen, zijn rolstoel en lag hij veel in bed. Zelfstandig thuis wonen was niet meer mogelijk. Giorgio was één van de bewoners aan wie Esther ondersteuning gegeven heeft.

Giorgio: Voor mijn ziekte was ik technisch specialist bij de Landmacht en reed ik als chauffeur op een tank. Ik kon er mee lezen en schrijven. Ik ben meerdere keren uitgezonden geweest, zoals naar Kosovo, Cambodja en Kroatië. Tijdens mijn uitzending in Kosovo merkte ik tijdens het rijden in de tank, dat ik controle miste en mijn coördinatie weg was. Ik ben naar Nederland gebracht voor een MRI-scan en daar kwam totaal onverwacht het keiharde antwoord: je hebt MS. Mijn ziekte vorderde zich razendsnel en binnen drie maanden was ik zoals ik nu ben: ik lig het grootste gedeelte van de dag in bed en ben afhankelijk van anderen en mijn elektrische rolstoel. Ik kwam te wonen op Het Dorp en sindsdien is mijn situatie enigszins stabiel, al wordt het langzaam steeds iets slechter.

Iedereen verdient een kans

Het zwaarste vindt ik dat elke dag hetzelfde is. Het enige dat verandert, zijn de wisselende diensten en gezichten van begeleiders en verpleegkundigen. En dat zijn er best veel. Met de één kun je beter overweg dan de ander, maar ik stel me voor een nieuw persoon altijd open. Ik ben open over wat mij is overkomen, maar ook over hoe ik graag behandeld wil worden. Dat is voor iedereen prettiger. Door mijn ziekte ben ik soms niet makkelijk weet ik van mezelf. Ik krijg dan een soort kortsluiting in mijn hoofd en kan dan boos zijn en doen tegen degene die op dat moment bij mij is. Ik vind dit erg vervelend, maar ik kan er niets aan doen. Daarom vertel ik dit altijd tegen mijn begeleiders en ondersteuners, zo kunnen ze er rekening mee houden en weten ze dat het niet aan hen ligt. Ik heb juist ontzettend veel respect voor de mensen die in de zorg werken. Daarom vind ik ook dat iedereen een kans moet krijgen.

Ik heb een leven met een gezond lichaam gekend. Daarom let ik er misschien extra op dat mensen met een gezond lichaam hier ook voorzichtig mee zijn. Vandaar dat ik Esther daar soms ook op wees. Dan werkte ik bijvoorbeeld niet mee, tot ze eerst het bed omhoog zette. Ik ben misschien wel afhankelijk van anderen, maar we moeten het uiteindelijk toch samen voor elkaar krijgen!

Rendertime:0.132seconds(Logging enabled)