Een onzichtbare grens
Voor het infarct maakte Theo lange werkdagen in een hectische fabrieksomgeving. "Ik stond om vijf uur ’s ochtends op en was vaak pas rond zeven uur ’s avonds thuis," vertelt hij. Theo hield aan het infarct hemianopsie over: hij is linkszijdig blind vanaf het puntje van zijn neus. Na een half jaar intensieve revalidatie, startte hij met re-integreren bij zijn werkgever. Maar dat ging al heel snel mis. Tijdens een online Teams-meeting met collega's kreeg hij een zware epileptische aanval. Gelukkig hadden zijn collega’s door dat het niet goed ging en belden zij 112.
Het bleek te gaan om een vorm van epilepsie die het filter in zijn brein tijdelijk uitschakelde. "Ik kreeg last van waanbeelden en waangeluiden. In het ziekenhuis hoorde ik ’s nachts bouwvakkers en apparaten. En als mijn vrouw een bord met boterhammen neerzette, dacht ik dat zij ze pakte en opat. Gelukkig wist ik ergens in mijn achterhoofd wel dat het niet echt was."
Na een reeks heftige aanvallen werd in 2023 duidelijk dat zelfstandig thuis wonen te gevaarlijk werd; zijn hersenen raakten overbelast en door die overbelasting was de kans op aanvallen groot. Theo kon niet meer alleen thuis zijn en moest op zoek naar een nieuwe plek.
Het proces van levend verlies
De 100% arbeidsongeschiktheid was een heftige boodschap. Het opgeven van zijn baan, het autorijden en het moeten mijden van drukke prikkels zoals verjaardagen voelde als een grote inbreuk. "Het is echt levend verlies, je gaat door een rouwproces heen," legt Theo uit. Het frustrerende is dat de buitenwereld het niet ziet. "Mensen zien niks aan je. Maar je moest eens weten wat ik elke dag meemaak."
Dankzij de steun van o.a. maatschappelijk werk leerde hij het schuldgevoel en de verantwoordelijkheid naar zijn oude werk los te laten. "Ik ging mijn week volplannen en toen zei de maatschappelijk werker: Theo, je moet niks meer, je mag ook gewoon lekker een pyjamadag hebben. Dus ik leerde dat dat ook goed is.” Theo had eerst geen behoefte aan die hulp, maar is blij dat hij het wel geaccepteerd heeft: “Mijn advies is, laat professionele hulp toe in zo'n proces, zij kunnen je echt helpen. Je kunt het niet alleen. Zij kunnen je ook helpen anders tegen zaken aan te kijken als dat je dat zelf in eerste instantie zou doen.”
Betekenisvol werk bij Siza
Sinds maart 2024 woont Theo bij Siza in Arnhem. De locatie is bewust gekozen: dicht bij zijn familie, zodat ze elkaar gemakkelijk kunnen bezoeken. De rust doet hem goed; Theo is inmiddels al bijna drie jaar aanvalsvrij.
Hoewel zijn oude werk verleden tijd is, bleef de behoefte om iets bij te dragen aan de maatschappij groot. Die zingeving vond hij in het keramiekatelier van SizaWerk, een onderdeel van Siza. "We maken daar producten voor bijvoorbeeld Museum Arnhem en het Nederlands Openluchtmuseum. Dat was voor mij een heel belangrijk punt. Je voelt je na zo'n traject snel aan de kant gezet. Door dit werk doe ik er weer toe. De begeleiders/vakmensen van keramiek kijken naar je mogelijkheden en passen daar het werk op aan of denken met je mee hoe je iets wel zou kunnen.”
Structuur en positiviteit
Theo’s week is inmiddels goed gevuld met activiteiten die hem fysiek en mentaal scherp houden. Zo doet hij aan tekenen en schilderen, werkt hij met keramiek en sport hij drie keer per week bij Fit Life (onderdeel van Siza) om zijn spieren soepel te houden. De zondag houdt hij bewust vrij voor zijn familie of om uit te rusten, de zogenoemde pyjamadag.
Ondanks de dagelijkse uitdagingen en incidentele migraineaanvallen blijft Theo positief. Die veerkracht heeft hij van zijn vader meegekregen. Die had zware reuma en zei altijd, ‘er zijn altijd mensen die het slechter hebben.’ Theo’s boodschap is dan ook helder: "Kijk vooruit, kijk niet achteruit. Kijk vooral naar wat je nog wél kunt."
SizaWerk
Wido Steeg, manager SizaWerk: “SizaWerk is het onderdeel van Siza dat zich richt op het organiseren en faciliteren van werk voor mensen met een beperking of een afstand tot de arbeidsmarkt. Vanuit de overtuiging dat iedereen talenten heeft en van waarde wil en kan zijn, ondersteunt SizaWerk mensen bij het vinden van een passende plek die aansluit bij hun mogelijkheden, interesses en ambities. Zo begeleiden onze trajectbegeleiders mensen vanaf de start van hun re-integratie naar duurzame arbeid tot en met coaching on the job. Hiermee bieden wij een directe en waardevolle invulling aan Social Return. Onze opdrachtgevers zijn gemeenten en het UWV, maar ook biedt SizaWerk haar hulp en kennis aan voor tweede spoortrajecten. Mede met behulp van de brede kennis van onze moederorganisatie bieden wij mensen weer nieuw perspectief.
Voor diegenen voor wie betaald werk (nog) niet vanzelfsprekend is, heeft SizaWerk verschillende werkplaatsen waar producten en diensten geleverd worden in een meer beschutte omgeving. Deze werkplekken zijn bij Siza, maar ook bij sociaal ondernemers in de regio. Denk hierbij aan werk in de horeca, bakkerij, productie, groenonderhoud en in verschillende ambachten. In meerdere ateliers maken wij producten voor het bedrijfsleven en organisaties zoals het Nederlands Openluchtmuseum, Rijksmuseum en het Museum Arnhem. Door deze diensten af te nemen of onze ambachtelijke producten te bestellen, zoals ons kerstpakket, dragen partners en bedrijven op een laagdrempelige manier bij aan hun eigen Social Return-doelstellingen.”